KLEJ

Wczoraj w czasie redakcyjnego obiadu, kiedy zbyt długo czekaliśmy na kompot, pojawiła się w naszych ustach dyskusja, czy wręcz kłótnia o to, jak rozdzielić czasy antyczne od przedantycznych. Kim ma być ów Mesjasz, którego urodziny można by uznać za rok zero, będący początkiem Antycznego Podlasia. Kompot w końcu pojawił się na stołach, a my walczyliśmy dalej. Nie mogąc znaleźć konsensusu, wyszliśmy z baru i zapytaliśmy pierwszą napotkaną osobę, starszą, 37 letnią mieszkankę Białegostoku, z czym kojarzy jej się Podlasie. Jej odpowiedź wbiła nas w chodnik „z disco-polo!”. Jak mogliśmy to przeoczyć??? Kiedy ochłonęliśmy, postanowiliśmy gremialnie uznać, że Podlaskim Mesjaszem będzie właśnie Disco-polo, a za jego narodziny uznaliśmy lata 90-te XX wieku. Koniec i kropka.

A więc, od początku. Lata 90, były złotymi latami disco-polo. Odbywała się Mazurska Gala Disco-polo, na której bawiło się więcej ludzi niż na koncertach rockowych. Powstawały wielkie wytwórnie kaset, programy w tv, podczas kiedy jazz, czy muzyka filharmoniczna musiały zejść do podziemia.

Moich czterech kolegów założyło wtedy zespół, nazwijmy go dla niepoznaki K. Grali ciężką odmianę muzyki rockowej zwaną noise. Ich idolami był amerykański zespół Jezus Lizards. Kumple łoili nieźle, uwielbiałem ich nocne próby w białostockich Herkulesach. Jednak w mieście gdzie królowało disco-polo, pomimo olbrzymich zdolności, byli mało popularni i wciąż borykali się z brakiem kasy. Pewnego dnia wpadli na pomysł, żeby nagrać płytę disco-polo i sprzedać ją do jakiejś wytwórni. Spoko, nic trudnego przecież oprócz grania rocka, część z nich była wykształconymi muzykami. Napisali prostą muzykę i równie niewyrafinowane libretto. Wynajęli studio, nagrali demo. Z kasetą pojechali prosto do Green Star. Właściciel wytwórni zasłuchał się, potupał nóżką w rytmie 4/4 i nastała cisza. Spojrzał im w oczy i powiedział: „Świetnie zagraliście, ale czuć, że nie ma w tym serca”. Tyle.

Wiele lat po tym zdarzeniu, obserwując przemysł muzyczny, dochodzę do wniosku, że coraz częściej brakuje w nim serca. Nie ma już zespołów, bandów są tylko projekty muzyczne. Spotyka się jakaś grupa artystów, biorą partytury, grają i wracają do domu zostawiając faktury.

W połowie lat 90-tych rzucił mnie na kolana John Zorn, który z trzema muzykami światowej sławy (Joey Baron, Greg Cohen i Dave Douglas) stworzył zespół/projekt Masada. Wpadł na rewolucyjny pomysł połączenia muzyki chasydzkiej z jazzem. Kiedy pierwszy raz słuchałem płyt Alef, Beit czy Gimel nie mogłem się nadziwić oryginalności koncepcji. Jednak za którymś tam odsłuchem, zauważyłem że czegoś w tej muzyce brakuje. Jest MEGA, ale... Wszystko spotęgowała plotka, że 4 (CZTERY) pierwsze płyty nagrali w studiu jednego dnia (???)

Przez wiele lat nosiłem w sobie to dziwne uczucie dotyczące Masady, przecież zostałbym od razu zlinczowany, gdybym przyznał się do tego publicznie. Jednak ostatnio w chwili słabości podzieliłem się nim z reaktorem Wsiewołodem Blumenblaumem i jakie było moje zdziwienie, kiedy potwierdził on moje, trudne do zwerbalizowania wątpliwości. Określił Masadę najlepiej jak byłby można: „Tam po prostu nie ma kleju”. Dla Państwa kawałek z drugiej płyty zespołu Masada: Ravayah.

https://open.spotify.com/track/7gTwaoigmtxlOBKFZadkYQ?si=0b6e6878fc3a4d6e

MK
26-07-2024