Duke Ellington i John Coltrane „In A Sentimental Mood”

Są artyści, którzy mnie irytują, a mówiąc językiem przedantycznym w.k.u.r.w.i.aj.ą. Mocno. Tak do końca, nie zawsze wiem dlaczego. Jest w nich coś, co budzi u mnie rozdrażnienie i żeby nie oszaleć szybko łykam xanax i zapijam go wódką. Niestety to duża grupa, więc ciągle chodzę na haju. Przodują w niej Die Antwoord – adaptowali kalekie dziecko, żeby podbić sobie popularność, Adam Driver – aktor, który cały czas robi głupie miny, Greogorian - jakiż sadysta mógł wymyślić mnichów śpiewających Metallicę (???), Pedro Pascal – miał pretensje do reżysera, że obsadził go w serialu, w którym nie musi się pojawiać na planie, bo go nie widać, Andrea Bocelli – ratunku jest wszędzie, Meryl Streep – za uśmiech, plus nasz polski do bólu Doktor Misio za wszystko. Ale najbardziej cierpnie mi ciało, kiedy gdzieś na horyzoncie pojawia się Tenacious D. Nie pomaga wtedy żaden mix alkoholu i środków uspokajających, ratuje mnie tylko jedna szczególna mptrójka, przygotowana na tę okazję w telefonie. Włączam ją i nagle znajduję się w bezczasie i bezmiejscu. Trzy takty fortepianu Ellingtona i w czwartym pojawia się miękki i tulący sound saksofonu Coltrane`a. Utwór z czasów kiedy brzmienia nie korygowało się suwakami na konsolecie, a Coltrane uzyskiwał je samym zadęciem oraz poprzez docinanie drewnianych stroików w saksofonie. Podobno w czasie prób kosz na śmieci był pełen zepsutych stroików. Dużo zniszczonych, ale ten jeden zagrał cudownie.

Dziś chciałbym się tą piosenką z Wami podzielić. Duke Ellington i John Coltrane „In A Sentimental Mood”. Może uratuje i Was jak się dowiecie, że na tegorocznym Przystanku Woodstock zagra Ich Troje.

Posłuchaj!

Marian Kozubko

14.06.2024